श्रीमतीजीलाई खुसी तुल्याउने उपाय

2

नयाँ प्रत्रिकामा छापिएका “श्रीमतीलाई खुसी तुल्याउने आधादर्जन उपाय” शिर्षकको लेख मेरो ब्लगपोष्टको ‘पश्तापको भुमरी’ लेखको पात्र ‘परी’को जिन्दगीसीत मेलखाए जस्तो लाग्यो। कहिले काही यस्तो संयोग हुने रहेछ, एकै दिनमा त्यो लेखको प्रेशित हुनु अर्को रोचक पक्ष हुन्। सायद परीको बारेमा थाहा पाउनेहरुले कसैगरि यो लेख हेर्यो र पढ्यो भने परीकै जिन्दगीमा केहि परिबर्तन ल्याउनाम केहि भए पनि मद्दत गर्न कसैले सघाई देलाकी भनी आशामा आज यो लेख प्रेशित गरेको छु।

कुनै पनि पुरुषको जीवनमा महिला हुनु उसको प्रसन्नताको सबैभन्दा ठूलो सूचक मानिन्छ । तर, आफ्नो जीवनमा गाँसिएकी ती महिलाको अनुहारमा प्रसन्नतायुक्त मुस्कान कायम राखिराख्न सजिलो भने हुँदैन । वास्तवमा धेरै पुरुष महिलाको प्रसन्नता केमा हुन्छ भन्ने थाहा नपाईकनै सारा जीवन बर्बाद गरिरहेका हुन्छन् । एक-अर्काका कुरा नबुझेर हुने घरझगडा, निरन्तरको झैझमेलाले दाम्पत्य जीवनलाई नरक तुल्याइरहेको हुन्छ । हाम्रोजस्तो पुरुषप्रधान समाजमा त महिलाका इच्छा, आकांक्षा, तिनका स्वाद र रुचि, तिनको आराम र आनन्दलाई किञ्चित् महत्त्व दिइएको हुन्न । यसै परिप्रेक्ष्यमा पत्नीलाई खुसी तुल्याउने केही उपाय यहाँ प्रस्तुत छन्:

राम्रो व्यवहार गर
केही महिला आफ्ना पतिका दुव्र्यवहारको सिकार बनेका हुन्छन् । केटी पाउनका लागि तिमी जेजस्तो नखरा पार्छौ, जेजति वाचाबन्धन र प्रयास गर्छौ, केटी पाइसकेपछि ती सबै कता-कता हराउँछन् । वास्तवमा ती वाचाबन्धन उनले सम्झि राखेकै हुन्छिन् । ती सामान्य करा हुन् । तर, सम्बन्धलाई बलियो र विकसित बनाउन तिनको ठूलो महत्त्व हुन्छ । उपयुक्त बेला पारी उनको हात समातेर उनकै लागि हुँ भन्ने भावले उनीसँग हिँड्नाले पनि प्रसन्नता र प्रेमलाई बढाउँछ । श्रीमतीलाई खुसी राख्नु छ भने उनलाई के-के निको लाग्छ, उनी के-के रुचाउँछिन् भन्ने कुरा ख्याल राख ।

उनका कुरा ध्यानपूर्वक सुन
आफ्नी जीवनसाथीले दिन कसरी बिताउँछिन्, तिनका साथीहरू के-के गर्छन्, यो चराचर जगत् यस्तो छ, उस्तो छ, धेरैजसो पुरुष यस्ता खैराँते र महिलाले नरुचाउने कुरा गरेर वाक्कै पार्छन् । त्यसभन्दा पनि पर उनले रुचाउने कुरा पनि छन् भन्ने कुरामा पुरुषहरू ध्यानै दिन्नन् । धेरै पुरुषले महिलाले कुरा थाल्नेबित्तिकै उनको बोली बन्द गरिदिन्छन् वा उनले कुरा गर्दागर्दै आफ्नै स्वर ठूलो पारेर कुरा अघि बढ्न नदिने गल्ती पनि गर्छन् । तिमी साँच्चै आफ्नी प्रेयसीलाई प्रसन्न देख्न चाहन्छौ भने उनी साँच्चै के भनिरहेकी छिन्, राम्ररी सुन । यसले तिमीलाई उनको धेरै नजिक ल्याउनेछ ।

उनलाई तिम्रो आफ्नो दुनियाँमा छिर्न देऊ
वास्तवमा धेरै पुरुष आफ्नी श्रीमतीसँग धेरै कुरा लुकाउँछन् । त्यसैले धेरै महिला आफ्ना श्रीमान् कहाँ के गर्छन्, उनी किन भावुक भएका छन्, केले उनलाई क्रुद्ध तुल्याइरहेको छ, उनी के सोच्दै छन् भन्ने कुरा थाहै नदिने गरेको गुनासो गर्छन् । पुरुषहरू सामान्यतया महिलाजति खुल्दैनन् भन्ने कुरा सही हो, तर यसैले तिम्रो र तिम्री पत्नीको सुसम्बन्धमा भाँजो हाल्न सक्छ । तिमीले उनलाई विश्वासमा लिन सकेमा उनले तिमीलाई मद्दत गर्ने कुरा त छँदै छ सँगसँगै तिमीले आफ्नो सम्पूर्ण वास्तविकता बताउने हुनाले तिम्रो वास्तविक स्वरूप चिन्न पाएर उनी प्रसन्न हुनेछिन् ।

उनीप्रति प्रेम दर्साऊ
निश्चय नै सहवास प्रेमको एक पाटो हो, तर त्यही नै सबथोक र अन्तिम भने होइन । प्रेम दर्साउने कुरा भिन्न समयमा भिन्न प्रकारले गर्न सकिन्छ । जस्तै डिनरका बेला कहिलेकाहीँ उनको कपाल मुसार्नु, भोजका बेला पुलुक्क हेर्नु, दिनभर यात्रा गरेर थाकेपछि उनको काँधमा अलिअलि मालिस गर्नु पनि प्रेम दर्साउने कला हुन् । याद गर, बिस्तरामा मात्रै प्रेम देखाउनाले सम्बन्ध खुम्चिन्छ । बिस्तराबाहिर पनि प्रेमका लागि धेरै ठाउँ छन् ।

उनलाई बेलाबेला चकित तुल्याऊ
असल आश्चर्यले सबैलाई चकित तुल्याउँछ । अझ खासगरी यसरी आश्चर्यचकित पार्नलाई अलिकति बुद्धि लगाइयो भने त्यसबेला झन् आनन्द आउँछ । त्यस्ता अनन्त अवसरहरू हुन सक्छन् । उनलाई उपहारस्वरूप अनौठो र नसोचेको सुन्दर वस्तु देऊ, कुनै रोमान्टिक होटलमा लैजाऊ, उनी काम गर्ने ठाउँमा गएर सोखिन व्यक्तिहरू चढ्ने खालको गाडीमा घर वा होटलतिर लैजाऊ, उनी छक्क पर्नेछिन् ।

उनलाई सहयोग गर
धेरैजसो जब महिलालाई समस्या परेको हुन्छ, उनी चिन्तित हुन्छिन् । त्यतिबेला पुरुषले उनको जीवनमा समस्याको समाधान लिएर आउने प्रयास गर्नुपर्छ । पुरुषका लागि उनको खास समस्यामा आँखा गाड्नु तर्कपूर्ण कुरा हो । यति नै बेला त महिला ऊप्रति आकषिर्त हुन्छे ! तर, जतिबेला उनी आफ्नी नखरमाउली रिसेप्सनिस्टबारे गुनासो गरिरहेकी हुन्छिन्, त्यतिबेला तिमीले सबै कुराको समाधान मैसित छ भनेर जान्ने हुनुपर्दैन । उनका कुरा सुनिदिए मात्र पुग्छ किनभने, त्यतिबेला तिम्रो सहानुभूति र सहयोग मात्र उनलाई चाहिएको हुन्छ ।

पश्चातापको भुमरी

sad_angel_by_lady_nightstalker
-: काली परी

लोडसेडिङ्गले पुरा गाऊँ आंन्ध्यारो छाए पनि जूनेली रातको प्रकाशले बस्तीमा केहि उज्यालो भने थियो। तर यहाँ परीको अनुहारमा भने औशिको रात झै अंध्यारै छाएको छ। दिनभर आ-आफ्ना कामहरु भ्याई नभ्याई सिध्याई साँझ तिर बति गएको बेला कहिलेकाही यसरी नै साथिहरु भेला हुने गर्थ्यो सधैं। अनी दिनमा कले के के गरिन लेखाजोखाका कुरा पनि यहि छलफल गरिने गर्थ्यो। पृथ्बीराज मार्गको बाटैमा पर्ने तनहुँ जिल्लाको एउटा सानो सुंन्दर गाऊँ राजमार्गबाट झन्दै ४,५ किलोमिटर दक्षिण तिर पर्ने जहिले पनि सलसल बगिरहने एउटा नदीको किनारमा अबस्थित यस गाऊँमा पनि अरु घाऊँमा जस्तै धेरै जसो पुरुषहरु बिदेशमै गएर काम गर्ने र महिलाहरु आफ्नो घरको काम खेति गर्दै अनि आफ्नो लोग्नेको पर्खाईमा नै दिनहरु बिताईरहेका हुन्छन्। कतिको त बिहेगरेको ४ महिना पनि न बिट्दै श्रीमतीलाई छोडी बिदेश पलाएन भएकाहरु पनि यस गाऊँमा धैरै छन। कसैको लोग्ने बर्षमा एकपल्ट छुट्टिमा घर आऊँन्छन त कसैको त ४,५ बर्षमा पनि एक चोटी घरमा न आएकोले यहाँका चेलीबेटी आफ्ना श्रीमानको पर्खाई मै दिन बिताउन बाध्य भै रहेका छन। बिदेशमा बसी घरमा आफ्ना श्रीमती कस्तो हाल्तमा होलान् र के गरी बसेकी होलान भनी कतिले राम्रै केयर गरिरहेका पनि छन।
कतिले आफ्ना श्रीमतीलाई संका उपसंका गरी मानसिक तनाव प दिएर महिलाहरुलाई आफ्नो खुशिले बाँच्न पाउने अधिकार बाट पनि बंचित पारिरहेका यस गाऊँमा सुन्न र देख्न पाईन्छ। बर्षमा एक चोटि घर आऊँदा पनि आफु बिदेशमा हुन्दा आफ्नो श्रीमती अर्कैसंग पो लागेकी केही कुरापो लुकाई की भनी शंकाको दृष्टीले नहेका पनि हैनन्। केहि महिलाहरु त्यस्ता भयो पनि होलान तर एक जनाले गरे छ भन्दैमा त्यसको सजाय् निर्दोश महिलाहरुलाई पनि किन दिने..!
महिलाहरु भने आफ्नो लोग्ने बर्षमा एकचोटि घर आऊँदा केके नी ल्याईदेला आफुलाई भनी खुशि हुन्दै बसेकी हुन्थ्ये। तर घर पुग्न पाएको हुन्दैन बाटै बाट झगडा शुरु भने जस्तो हुन्थ्यो। यस्तै सिस्थितिबाट गुजरिरहेकी छिन आज परीको जिन्दगी पनि। जहाँ जिन्दगी नै बिरानो र खडेरी परे जस्तै भए पछि
केहि चिजको अपेक्षामा किन बाँच्ने,
महिनौ भै सक्यो उदास जिन्दगी अनी पिडामा बाँच्दै आएको।
साथिहरुको खीलल..खिल हाँसोले परी झसंग हुन्छि र
सोचको दुनिया बाट बाहिरिन्छ,
दायाँ हातले गालमा छोपिएका कपाल मिलाउदै
साथिहरु संगै हाँस्ने प्रयासमा मुश्कान ल्याऊन खोज्छ, तर
त्यो अधुरो मुश्कान सुस्तरी त्यहि बिलाउछ।
कसैको पर्खाईमा बस्दा तोलाउने अन्जान जस्तो हुने
त्यो त प्रकृतिको नियम नै हो नी हैन र…? मनमनै आफ्नै आत्मालाई सोध्छे….!,
हाँसो खुशि, मोज मस्ति,
अनी सुखी र आरामको जिन्दगी कसले चाहेको हुन्दै र तर
कति कुरा चाहेर पनि नहुने रै छ,
गाऊकी चेलीहरु जस्तै परीको पनि बिदेश गएका आफ्नो पतीलेकेही रुपैयाँ कमाएर ल्याएको हेर्न चाहेका थिई त
के नराम्रो सोचे र….।
सबैले ल्याई नै रहेको छ,
कतिले त काठमाण्डौमा घर जग्गा पनि किनिसके रे..!
साथिहरुको हाँसोले परीको सोचमा फेरी बाधा बनिदिन्छ।
साथमा परी पनि फेरी हाँस्ने प्रयास गर्छे
मुश्किलले ओठ खोल्दै अपुरो हाँसो….तर,
भित्रिमनको जलनले हाँसो दबाई दिनछ,
उता साथिहरु सबै खिलखिल.. हाँस्दै भलाकुसारी गर्दै आ-आफ्ना मनका कुराहरु राख्दै आज कसलाई के भने कुन केटालाई मुर्गा बनाईयो कसले आफुलाई फोन गरी जिस्क्याई आदी ईत्यादी भन्दै जिस्की बसिरहेकी थिए।
तर तिनीहरुले गरेका कुराले परीलाई हाँसाऊन भने सकेन, न
कुनै असर नै परे,
परी त आफ्नै सोचमा मगन थिई।
यो आजको मात्र कुरा हैन
यसरी नै गरी महिनौ भई सक्यो
दिनहरु बितिरहेका तर
आज भने अलि भढी नै मन हतास भै रहेको छ, परीको।
कतै केहि होला जस्तो,
प्रकृतिनै बेग्लै जस्तो,
चराहरु पनि आज बिरही बियोग र बेसुरा हुन्दै काराई रहेको जस्तै, खै,
के भएको हो परीलाई मात्र होकी
अरु लाई पनि यस्तै लागेको हो सोच्नै सकेको थिईन्।
अनी यस्तो अध्यारोमा पनि चराहरु
के चिरिचिरी गर्दै कराई रहेको होला..!
अरु बेला त
यस समय् सुनसानै हुन्थ्यो,”मनमनै यस्तै बरबराईन परी”
परीलाई आज चराहरुको आवाज पनि सुन बेसुरा लागिरहेको थियो।‘

सधै झै एका बिहानै उठी ‘परी’ कुचो लगाउदै थिई,
अँचानक अँखा नन्दको मोबाईल चार्जगरिरहेको ठाऊँ तिर पुगे छ,
किनकी मोबाईलको घन्टी off तर
बती भने झिमझिम बलिरहेको थियो,
सायद मोबाईल vibrating मा राखेकोले होला,
नजिकै पुगिसकेकोले नम्बर ठम्याउन गाह्रो पनि भएन, र
चिरपरीचित जस्तो पनि कतै देखेको जस्तो,
बायाँ हातले बिस्तारै मोबाईल समाउदै नजिकै ल्याई हेर्छे,
एएए….! यो नम्बर त उहाँकै हो नी,
किन मेरोमा न गरी नन्दकोमा गरेका होला…!,
परी, हत न पत कुचो त्यहि फ्याल्दै
आफ्नो कोठातिर दौडिन्छ,
अनि तकिया मुनी राखेको मोबाईल झिकि मिसकल छकि भनि हेर्छे तर
कुनै कलगरिरहेको हुन्दैन्,
मन मनै सोच्न थाल्छ के
उहाँ काठमाण्डौमा पुगि सकेको हो र…?
आफैलाई प्रश्न सोध्दै भुनभूनाऊदै कोठाबाट बाहिर निस्किनछे,

यसपाली घर आऊदा फर्केर जान मन लागेन भनी एक महिनाको बिदा लिई आएको पनि ५,६ दिन बढीनै बसेर गएका थिए, मैले नै कर गरि जानु पर्छ, यहाँ बसेर के कामगरी खाने, उता भै रहेको काम किन छाड्ने, भन्दै करगरी पठाएका थिए, सायद त्यसैले म देखी रिसाउनु भएको होला,’परीको मनमा अनेक राम्रा नराम्रा बिचारले पौडिखेलि सकेको हुन्छ,
परी,ले सोच्नै सकिरहेको हुन्दैन
के गरौ कसरी थाहा पाऊँ,
नन्दलाई सोधौ कि भनी उनको कोठातिर जान खोज्छ तर
फेरि मनमा बिचार आउछ, हैन
म किन सोध्ने उ आफै भनिहालछे नी,
दाईको फोन आएको छ भनेर
म मात्र किन झुक्ने..! मेलै के बिराएको छु र,
यस्तै सोच्दै त्यसदिन त्यसै बित्यो
तर परीको नन्दले परीलाई त्यस्तो केहिकुरा भनिनन्,
मनमा कौतुहलत्ता झन बढ्न थाल्छ।
काहाँ पुग्यो होला…?
सायद एर्पोटबाट कल गरेको होकि..!
या त्यहाँ बाट पनि हिडिसकेको हो।

साँझ तिर परी एक जना साथिको घरमा गई सबै कुरा भन्छे,
अनि उनकै मोबाईलबाट त्यस नम्बरमा फोन गरिन,
हेलो, ‘उटाबाट केटा बोलेको स्वर सुन्छ दुबै जनाले।“
हो.. परी, ‘दाईकै आवाज हो।‘
Hands free राखेर बोलेकोले त्यो आवाज परीले पनि सुनिसकेकी थिईन्।
कति बिधंम्बना गएको दुई महिना भएको छैन फेरि फर्केर किन आएको होला, बिदेश जानकोलागि कति मान्छेहरु आफ्नो घरबार धिटो राखी पैसा जम्मा गरि पनि भिषा आएन भनि कतिले जान पाईरहेको छैन, तर उहाँ भने गरिरहेको काम पनि छाडी नेपालमा के नै छ भनि फर्किन हतार,
आखिर किन हो..?
परीको श्रीमानले परीलाई माया गरको भने कि के भने हो, घर आउने बेला एक छिन छोडदैन रे, कहि जान पनि न दिने, परीलाई मोबाईल पनि बोक्न न दिने, त्यस्तो कडाईकासाथ बस्नु पर्ने रे, कोई केटा या केटीहरुकै मिसकल मात्र आए पनि कस्को हो को हो, फलानो सलानो भन्दै झग्दा गर्ने गर्थ्ये। त्यसैले होला यसपालि उटा गै सकेपछि पनि राम्रोसित फोन पनि गरेन, र गरेपनि त्यहि पुरानै कुरो,
कहिले काहि sms पठाए पनि त्यहि नचाहिने संका उपसंका मात्रै लेखी पठाऊने गर्थ्यो।

१२ बर्षका एक छोरा अनि एक छोरीकी आमा परी, आज छोरीको सानै छन्दा एउटा दुर्घटनामा मृत्यु भएका संझिंदा पनि मन दु:खी हुन्छिन्। त्यसबेला कौशिको बार पनि लगाएका थिएन, भखर घर बन्दै थियो, धानकाटेर सुकाउने बेला भएकाले अरु चेली बेटी जस्तै आफ्नो घरको छतमा धान सुकाउनामा ब्यस्त थिईन, तर कतिबेला छोरी माथि पुगीन परीलाई थाहै भएन, जब तल घरको चौकमा केहि खसेको आवाज कानले सुनी, तल हेर्दा आफ्नै सानी छोरी उतानो परि भूईमा पछारी रहेको देखिन। त्यतिबेला धेरै बेर भैसकेको थियो। छोरी माथी कौशिबाट तल खसीसकेको थियो। कति कोशिस गरे बाचाउन तर सबै असफल……।

अहिलेको बिहेहुनु भन्दा पहिले परीको बिहेको लागी एकजना ब्रिटिस लाहुरेका छोरासित कुरो चलेको थियो भन्थ्यो, तर त्यसलाई इन्कार गरी आमा बुबाको कुरा लत्याई आफैले Love गरेका केटासित आज भन्दा १३, १४ बर्ष पहिले भागी बिबाह गरेकी थिईन् परीले।
भागेर केहि दिन पोखरामा केटाको साथिको कोठामै बसेको रहेछ। त्यस्तो बेला पनि होटलमा न बसी साथिको कोठामा बस्न परेकोमा परीको मनले आज पनि सोच्न सकेको छैन, किन अर्का कोठामा राकेको रहेछ,
एउटा हातले आँखाको आँसु पुछ्दै अर्को हातले कुम बाट तल झरेको कुर्त्ताको शल मिलाऊँदै फेरी अतितका कुरा समर्ण गर्दै भन्छे….
आज पहिलेको कुरा संम्झिदा बेकारमा आमा बुबाको मन दुखाएको जस्तो पनि हुन्छ, बरु त्यो ब्रिटिस लाहुरेको छोरोसित बिहे भएको भए सायद यसरी आज कष्टप्रद र अतर्द्वदको जिन्दगि त बाँच्नु पर्दैन्थ्यो होला..?।
मनमा जति सुकै पिडादायी कुरो भएपनि भित्रै दबाई लुकाई राख्न परिरहेको छ,
आमा बुबालाई भनु,
कुन मुखले,
साथी संगीनीलाई भनु झन उनीहरुले हेप्छन,
सासु ससुरो नन्दको त कुरै न गरौ,
उनीहरु आफ्नो छोरा र दाई तिरको पक्ष न लिई
बुहारी भौजुको पक्षमा के बोली देला र।
के गरौ आज नियतीले भाग्य नै यस्तै बनाई दिए पछि
आफैले खनेको खाल्दोमा आफै पुरिए जस्तो भयो।
आज आफुले गरेको फैसला प्रति पश्चाताप गरेर के फाईदा…?

हुन पनि धेरै जसो आमा बुबाको कुरा नमानि आफैले रोजेका केटा सित बिहे गर्नेहरुको हालत परीको जस्तै भैरहेको छ। उनीहरुको न माईतीकोले राम्रो दृष्टीले हेरि दिन्छ न घरकोले नै। पहिले तिनएजको बेला आँखा देखिएन Love is bland भने जस्तै भैदियो, बिहे गरको १,२ बर्ष सम्म त Love marriage गरेको हामीले भनि साथिहरुको अगाडी भन्न पाउदा, सुन्दा त मिठो नै लाग्थ्यो। तर सत्य त्यहि हो जुन आज परीले भोग्दै छिन्।

परी, की श्रीमान नेपाल आएको हो होईन र परीलाई उनको श्रीमानले किन त्यसरी छल गरेको त्यस पछि के हुन्छ बाँकी जानकारी पछि….!
क्रमश:

मन मिले सेक्स नोथिङ

दीपक

rekha_thapa
हट टक : रेखा थापा, नायिका

अहिलेका नेपाली चलचित्रले युवापुस्ताको प्रतिनिधित्व गर्छन् ?
समग्रमा चलचित्रले युवाको प्रतिनिधित्व गरेका छन् । अहिलेका चलचित्रले जुन धारको प्रतिनिधित्व गरेको छ, त्यो युवालाई मन पर्दैन । युवा युद्ध मन पराउँदैनन्, झगडा हेर्न चाहँदैनन् । उनीहरू चलचित्रमा प्रेम चाहन्छन् । उनीहरूको प्रतिनिधित्व गर्ने चलचित्र पनि बनेका छन् । मैले यस्तै युवाको प्रतिनिधित्व गरेकी छु । १६ वर्षदेखि अहिलेसम्म यही काम गरिरहेकी छु ।

‘कन्टेन्ट’ले युवापुस्ताको प्रतिनिधित्व गरेका छैनन् नि ?
प्रयास भएको छ । चलचित्रको कथानक र कलाकारले यो प्रयास गरेका हुन्छन् । फिल्मले दिन सक्छ कि सक्दैन, त्यो त प्रस्तुतिमा भर पर्छ ।

अहिलेका युवाको मनोदशा कस्तो छ ?
युवा पीडित छन् । पढेलेखेका छन्, तर बेरोजगार । आफ्नो र अभिभावकको उमेर-अन्तरले पनि युवा मर्माहत छन् । रोजगारको कमीले बिदेसिन बाध्य छन् । विदेशलाई धनी बनाउँछन्, देश सधैँ गरिब नै रहन्छ ।

अहिलेका युवालाई खुलापनले कति छोएको पाउनुहुन्छ ?
धेरै छोएको छ । तर, राम्रो शैली हुनुपर्छ, खुलापनको । यसको पनि आफ्नो मापदण्ड हुन्छ । तर, युवामा आफ्नो खुट्टामा उभिने संस्कृति छैन । उनीहरू विदेशी विचार बोकेर हिँड्छन्, त्यो नराम्रो हो । खुला हुनु राम्रो कुरा हो । म केटी हुँ । खुलापनको विरोधी र समर्थक दुवै हुँ ।

तपाईंले खुलापनको अभ्यास धेरै गर्नुभयो नि ?
गरियो । तर, खुला भन्दैमा जहाँ पायो, त्यहीँ छाडा बन्नुहुन्न, विचार खुला हुनु राम्रो हो र खुलापनको वैचारिक अभ्यास गरिएको छ ।

बिहेअघि ब्वाइप|फ्रेन्ड थियो ?
थिएन । १६ वर्षमै बिहे भयो, कहाँको ब्वाइप|फ्रेन्ड ?

अनि बिहेअघि सेक्सको अनुभव नि ?
थिएन, भगवान् कसम, (कलाको कसम) ।

किस नि ?
बिहेअघि किस पनि कसैसँग गरेकी थिइनँ । ममीबुबाले मायाले बाहेक अरूले किस गरेनन् ।

अहिलेका केटाकेटी त खुला ठाउँमै किस’ भ्याउँछन्, कस्तो लाग्छ ?
समय परिवर्तनको संकेत हो । अहिलेका युवाले पश्चिमा संस्कार पछ्याएका हुन् । खुला ठाउँमा केटाकेटी माया प्रदर्शन गरिरहेका हुन्छन् भने त्यो नराम्रो होइन । तर, दैनिक उनीहरू त्यही ठाउँमा आएर आफ्नो माया अरूसामु प्रदर्शन गर्छन् भने त्यो विकृति हो ।

आगामी पुस्ताबारे तपाईंको ठम्याइ ?
निकै अगाडि पुग्छ । जीवनका सबै पक्ष बुझेका, समाज राम्रोसँग अध्ययन गरेका र जीवनलाई आफूअनुसार अघि बढाउने खालका हुनेछन् ।

बिहेपछि पनि प्रेमप्रस्ताव आउँछन् ?
आउँछन् । त्यो राम्रै लाग्छ । प्रेम गर्न उमेरले छेक्दो रहेनछ । मलाई युवादेखि सबै वर्गकाले प्रेमप्रस्ताव गर्छन् । फिल्ममा खेलेकाले प्रस्ताव गर्दैनन्, बाहिरकाले गर्छन् ।

केटीहरूले केटाबाट बढी के चाहन्छन् ?
माया । साँच्चैको माया । सम्मान पनि खोज्छन् । पढे-लेखेका, अध्ययनशील, अनुशासित केटा चाहन्छन् ।

गठिलो जीउ र अनुहार केटीहरूको प्राथमिकतामा पर्छ कि पर्दैन ?
पर्छ । केटीहरू ह्यान्डसम केटा चाहन्छन् । तर, उनीहरूको रोजाइमा गठिलो जिउ र अनुहारमात्र पर्‍यो भने त्यो त आकर्षण हो, प्रेम होइन ।

अहिले युवामा ‘पि्रम्याच्योर सेक्स’ बढेको छ, तपाईंलाई कस्तो लाग्छ ?
समय र परिस्थितिले निर्धारण गर्छ । केटाकेटीमा यौनजिज्ञासा धेरै हुन्छन् । मन मिले सेक्स नोथिङ, जोसँग पनि गर्दा हुन्छ । म यसलाई गलत मान्दिनँ । सेक्सले त माया झन् प्रगाढ बनाउँछ । सेक्स प्रेम अभिव्यक्तिको अन्तिम बिन्दु हो, यसलाई राम्रोसँग उपयोग गर्नुपर्छ ।

एउटा रोमान्टिक कल्पना सुनाउनुस् न ?
राति आकाशको चन्द्रामा हेर्दै म मेरा सपनाबारे कल्पना गर्छु । त्यो सपनाले मलाई आकाशबाट हेरिरहेको हुन्छ । म पनि उसलाई हेर्दै रोमान्टिक बन्छु ।

भारतको आकाशमा ‘क्याप्टेन वेद उप्रेती’

article_img5330

क्याप्टेन वेद उप्रेती
अगाती विमानस्थल, लक्षदीप, अरब सागर ।

“…श्रीनगर टावर किङफिसर ४६३३ फाइनल…”
“…किङफिसर ४६३३ क्लियर्ड टु ल्याण्ड…”

केही दिनअघि म र श्रीनगर टावरबीचको संवाद हो यो। काश्मिर, श्रीनगर उपत्यकाको चारैतिरका सेता हिमालहरूबीच उड्दै विमानस्थलमा अवतरण गर्नु कम रोमाञ्चक थिएन।

२०३२ सालमा आठ कक्षा पढ्दा ट्वीनअटर चढेर पहिलो पटक महेन्द्रनगरबाट धनगढी १० मिनेट उड्न पाउँदा औधी खुशी लागेको थियो। त्यो उडानका दृश्यहरू कैयौं वर्षसम्म सम्झ्नामा रहिरहे पनि त्यतिबेला पाइलट बन्छु भन्ने सोचेको थिइनँ। जीवनयात्रा पनि बुझ्िनसक्नु हुँदोरहेछ। नेपाली सेनामा जागिर खाएको मान्छेलाई भारतको नेशनल डिफेन्स एकेडेमी पुना जाने अवसर जुर्‍यो। पुनामा हावामा तैरिने हवाईजहाज ग्लाइडरको ककपिटभित्र बस्न पुग्दा डर र रमाइलो दुवै लागेको थियो। ग्लाइडरमा करिब ५० फ्लाइट गरेपछि इण्डियन एयरफोर्सको फाइटर ट्रेनरमा १०० घण्टा पुर्‍याएर अमेरिकाबाट कमर्सियल पाइलट गर्दै २०५४ सालमा नेकोन एयरको सानो क्याराभान हवाईजहाज लिएर महेन्द्रनगर एयरपोर्टमा अवतरण गर्दा सपनाजस्तै लागेको थियो।

नेकोन एयर टाट पल्टेपछि त्यसका सबैजसो क्याप्टेनसँगै म पनि भारतको डेकन एयरमा पुगेँ। एयर डेकनलाई किङफिसरले किनेपछि संसारका करिब २०० विदेशी पाइलटसँगै भारतका विभिन्न गन्तव्यमा उडिरहेको छु। किङफिसरका मुख्य सेवा भारतका ठूला मेट्रोसिटी बैङ्गलोर, चेन्नई, हैदरावाद, मुम्बई, दिल्ली र कोलकातामा केन्द्रित छन्। एउटा मेट्रोमा ३०-४० जना क्याप्टेनको पोस्टिङ हुन्छ र उनीहरूले आ-आफ्नो शहरबाट नजिकका क्षेत्रहरूमा हुने फ्लाइट गर्नुपर्दछ। इन्स्ट्रक्टर क्याप्टेनले चाहिँ प्रायः सबै मेट्रोहरूबाट उडान गर्नुपर्ने हुनाले म प्रत्येक दिन नयाँ-नयाँ स्थानमा निकै चाख लिएर उडान गर्दछु। पाँच वर्षमा भारतका करिब ७० वटा विमानस्थलमा अवतरण गर्दाका कैयौं अविस्मरणीय क्षणहरू छन्।

भारतको सबैभन्दा व्यस्त दिल्लीको इन्दिरा गान्धी अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलबाट उड्दा निकै संयमशील हुनुपर्दछ। दिल्ली एयरपोर्ट र दिल्लीको आकाशमा जहाजहरूको ट्राफिक जामका कारण आधा घण्टादेखि एक घण्टासम्म निकै पट्यारलाग्दो होल्डिङ हुन्छ। तर, दिल्लीबाट हुने श्रीनगर धर्मशाला, कुलु र शिमला फ्लाइटले भने नेपालको झ्ल्को दिइरहन्छन्। हिउँदमा दिल्लीबाट राजस्थानका जयपुर, उदयपुर, जोधपुर र जसमेर उड्न मलाई बढी मनपर्छ। जसमेर भारत पाकिस्तानबीचको मरुभूमिमा बसेको सानो शहर हो। मरुभूमिमाथिबाट उड्दाको दृश्य निकै लोभलाग्दो हुन्छ।

भारतको दोस्रो व्यस्त एयरपोर्ट मुम्बईको क्षत्रपति शिवाजी अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलबाट मुम्बईमाथि उडेर शहरको अवलोकन गर्दा म साह्रै रमाउँछु, हालै निर्मित बान्द्रा-बर्ले सिलिङ्क पुल निकै आकर्षक देखिन्छ। भारतका मेट्रो शहरमध्ये मलाई निकै मनपर्ने बैङ्गलोर हो, जहाँ मेरो स्थायी बसोबास छ। राम्रो मौसम र उडान हुने रमाइला सेक्टर बैङ्गलोरका विशेषता हुन्। मेरो विचारमा भारतको सबैभन्दा सुन्दर विमानस्थल लक्षद्वीपको अगाती हो, जहाँ बैङ्गलोरबाट कोचिन हुँदै उड्न निकै लालायित हुन्छु। बैङ्गलोरबाट तिरुपति विशाखापटनम र गोवा उड्न पनि मज्जा लाग्छ।

चेन्नईबाट हिउँदका उडान पनि त्यत्तिकै रमाइला हुन्छन्, तर गर्मीयाममा भने त्यहाँको गर्मी थेग्न हम्मे पर्दछ। त्यहाँबाट लामो दूरीका उडान हुने भएकोले फ्लाइट गर्न बढी सजिलो हुन्छ। त्रेवेन्द्रम र गोवाको नाइट स्टप मलाई औधी मनपर्छन्, कम्तीमा महिनाको एकपटक गोवाको फ्लाइट गर्न चुक्दिनँ। हैदरावादबाट धेरै बैङ्गलोर र चेन्नईतिरका फ्लाइट गर्नुपर्ने हुनाले खासै नयाँपन हुँदैन, तर आफूले तीन वर्ष तालिम गरेको शहर पुनाको नाइट स्टप चाहिँ मनपर्छ। मेट्रो सिटीहरूमा हैदरावाद शहर मलाई निकै राम्रो लाग्छ। त्यहाँको राज्य सरकारले शहरलाई निकै आधुनिक ढाँचामा ढालेको छ। काठमाडौंले पनि हैदरावादबाट थोरबहुत सिक्न सक्छ।

कोलकाताबाट भारतका नर्थइष्ट सेक्टरको बागडोग्रा फ्लाइट गर्दा नजिकैको नेपालमाथि उडान गर्ने नेपाली पाइलटहरूसँग रेडियो सेटमा कुरा गर्न पाइने हुनाले खुशी लाग्छ। कोलकाताबाट गुहाटी नाइट स्टप र त्यहाँबाट उडान गरिने इम्फाल, नागाल्याण्डको डिमापुर पनि रमणीय छन्। मिजोराम लिङपुई (ऐजवल) उडान गर्दा नेपालमाथि नै उडेजस्तो लाग्छ।

एटीआर-७२ जहाजमा भारतका ७० शहरमा उडान गर्दाका प्रत्येक क्षण अविस्मरणीय छन्। इन्त्रि्कडिबल कलरफुल इण्डिया नाउँको मेरो नयाँ किताबको लागि फोटोग्राफी सङ्कलन गर्न यो नौलो अवसर बनेको छ। तर, आफ्नै देशका पहाड, मैदानमाथि उड्न नपाउनुको पीडाले भने सधैं पिरोलिरहन्छ। त्यसैले प्रत्येक दुई महिनाको उडानपछि छुट्टीमा नेपाल आउँछु र माउन्टेन फ्लाइट तथा हिमाली क्षेत्रमा यात्रु भएर उडानको मज्जा लिने गरेको छु। पाँच वर्षदेखि आफ्नो देशको सेवा गर्ने मौका नपाएकोले दुःख त लाग्छ, तर २१औं शताब्दीको ग्लोबलाइजेसनको जमानामा संसारको जुनै कुनामा भएपनि गौरव गरेर र समर्पित भएर काम गर्नुपर्दछ जस्तो लाग्छ। भारतको आकाशमा ८-१० वर्ष उड्दा मैले यसबीचमा भारतले धेरै उन्नति गरेको र यसबाट नेपालले पनि पाठ सिक्नुपर्ने महसूस गरेको छु।

आकाशमा धेरै सोच्ने समय हुँदैन, टावरले “किङफिसर ४६३३ डिसेन्ड टू टेन थाउजेण्ड फिट…” भनेको सुन्दा अटो पाइलटलाई डिसेन्ट गर्ने निर्देशन दिएर चारैतिर सुन्दर दृश्यहरूको मजा लिन थाल्छु र फेरि क्यामेरा समाउँछु।

-हिमाल खबरपत्रिका

कम्प्युटरको ककपिटबाट देशदर्शन

article_img5435

यसअघिको अन्तिम पानामा भारतको आकाशमा हवाईजहाज उडाउँदाको क्याप्टेन वेद उप्रेतीको मनछुने वर्णन पढ्दा धेरैलाई हवाईजहाज चलाउने रहर जाग्यो होला। सानैदेखि यस लेखकलाई पनि ककपिटमा बसेर, जोयस्टिक समातेर हवाईजहाज उडाउने रहर लागेको हो, काम र करिअरले अन्यत्रै डोर्‍याइदियो।

तर हाम्रो लागि सौभाग्यको कुरा हो, गएको १०-१५ वर्षमा कम्प्युटर सफ्टवेयरको विकासले गर्दा आजभोलि घरमै बसी-बसी हवाईजहाज उडाएर मज्जा लिन सकिने भएको छ। त्यसको लागि आफ्नो घर या अफिसको कम्प्युटरमा माइक्रोसफ्ट कम्पनीद्वारा उत्पादित फ्लाइट सिमिलेटर सफ्टवेयर प्रोग्राम राखेर हवाईजहाजको जस्तै हातले कन्ट्रोल गर्ने जोयस्टिक कम्प्युटरको सीपीयुमा जोड्दै स्त्रि्कन अगाडि बसे पुग्छ।

वषर्ैैपिच्छे परिमार्जन हुँदै आउने यो सफ्टवेयरले आजभोलिका हवाईजहाजको बनोट, ककपिटभित्रका सरसामान र हवाईजहाज बाहिरका सीन-सिनरी यति दुरुस्त हिसाबले प्रस्तुत गरेको हुन्छ, साँच्चिकै पाइलटहरू समेत छक्क पर्छन्। कतैकतै त पाइलट ट्रेनिङको लागि पनि यो सफ्टवेयर उपयोग हुनथालेको छ। भू-उपग्रहबाट खिचिएका तस्बिरको सहयोगमा हिमाल, पहाड, उपत्यकाको भौगोलिक दृश्य जस्ताको तस्तै देखिन्छन्। हवाईजहाजको नेभिगेशन (राडार, रेडियो, एभियोनिक्स आदि) को पनि वास्तविक उडानमा कमर्सियल पाइलटले जस्तै गरी उपयोग गर्न पाइन्छ। यति मात्र होइन, स्पिकर छ भने आवाज पनि हवाईजहाजकै जस्तो आउँछ।

लौ त अब आफ्नै घर या अफिसमा बसी बसी नेपालको आकाशमा घुमौँ। पहिला हवाईजहाजको छनोट गर्नुहोस्― नेपालमा हवाई यातायात सुरुआत गर्ने डीसी-३ डेकोटा, या आजभोलि हाम्रा आकाशमा धेरै उड्ने डोर्निएर, ट्वीन अटर, जेटस्ट्रिम वा बिचक्राफ्ट-१९००।

आफूले छानेको ट्वीन अटर लिएर ताप्लेजुङको सुकेटार विमानस्थल जान तयार हुनुस्। त्रिभुवन विमानस्थलको उत्तरतर्फ मोडिएको धावनमार्ग-२० मा आफ्नो हवाईजहाज लिएर जानुस्। फ्ल्यापलाई १५ डिग्रीमा राख्नुस्, अनि थ्रटल दबाएर इञ्जिनलाई पूरा ऊर्जा दिई प्लेनलाई धावनमार्गमा दौडाउनुस्। हवाईजहाज दौडन्छ अनि ६० किमी प्रतिघण्टाको वेगमा पुगेपछि जोयस्टिक आफूतिर तान्दा आकाशिन्छ। दाहिने मोड्दा तल बागमती देखिन्छ। चाँगुनारायण मन्दिरमाथि हुँदै शिवपुरी र नगरकोट डाँडालाई बायाँ पारेर अनि साँगाभञ्ज्याङ र बनेपा भएर सम्पूर्ण पूर्वी पहाडको आकाशमा तैरिँदै सुकेटार विमानस्थलतर्फ लाग्नुस्। बायाँतर्फ एकपछि अर्को हिमचुचुरा देखिन्छन्― जुगल हिमाल, गौरीशङ्कर, खुम्बु हिमालको गोला (सगरमाथासहित)। भोटे कोशीमाथि आइपुग्दा बायाँपट्टि कोदारीको खोँच देखिन्छ र दायाँपट्टि सुनकोशीले विभिन्न खोलाको बहावलाई समेट्दै गएको। बायाँ दोलखा, दायाँ मन्थली र खलढुङ्गा।

मकालु हिमाल बायाँपट्टि आइपुग्दा विस्तारै अवतरण गर्ने बेला हुन्छ। अवतरणअघि पहिला अरुण नदी आइपुग्छ र तल संखुवासभाको तुम्लिङटार विमानस्थल छर्लङ्ग देखिन्छ। अलि अगाडि तमोर नदी छ भने त्यसको पूर्वी पाखाको उचाइमा सुकेटार विमानस्थल छ, पहाडको टुप्पैमा। जहाज उडानको प्रशस्त अभ्यास छ भने यो अलि जोखिमपूर्ण धावनमार्गमा पनि तपाईं सहजै उत्रन सक्नुहुन्छ।

सुकेटार विमानस्थलबाट उड्नुस् र खुम्बु उपत्यकाको लुक्ला विमानस्थल हुँदै चारैतिरबाट सगरमाथा/चोमोलोङ्माको निरीक्षण गर्न जानुस्। त्यहाँबाट सीधै दक्षिण हानिएर कमै चलेको राजविराज विमानस्थलमा अवतरण गर्नुस्। तपाईंलाई सुदूरपश्चिमाञ्चलको भौगोलिक बनोट र त्यहाँका मैदान, डाँडाकाँडामाथि उड्ने उत्सुकता छ भने सीधै राजविराजबाट नेपालगञ्जतिर लाग्नुस्। अनि नेपालगञ्जबाट उडान भर्नुस्― बाजुराकोे कोल्टी, हुम्लाको जुफाल, सुर्खेत विमानस्थल। देशाटनबाट थकाइ लागेको भए काठमाडौं फर्कंदा अलिबेर विश्रामको लागि आजकल हवाईसेवा नचलेको गोरखाको पालुङटार विमानस्थलमा अवतरण गर्न सक्नुहुन्छ।

सीधै काठमाडौँ के गइहाल्नु भन्ने लाग्छ भने फेरि पोखरातिर फर्कंदै कालीगण्डकीको खोँचमा उडानको आनन्ददायी अनुभूति बटुलेर जोमसोम हुँदै मुक्तिनाथमाथि जहाज घुमाउनुस्। अनि इञ्जिनलाई अलि दम दिँदै १७,००० फिटको उचाइमा रहेको थोरङ-ला भञ्ज्याङ पार गरेर लार्केभोट र बूढीगण्डकीको उद्गमस्थलबाट आरुघाट र त्रिशूली नदी हुँदै गणेश हिमाललाई बायाँ पार्दै, ककनी भञ्ज्याङबाट काठमाडौँ उपत्यका प्रवेश गर्नुस् र बूढानीलकण्ठको दर्शन गर्दै धावनमार्ग-०२ मा अवतरण गर्नुस्।

थकाइ लाग्यो होला, हतारोमा देशाटन गर्दा। तर कम्प्युटर न हो, फेरि अलि विस्तारै रमाइलो लिँदै आफ्नो मुलुकको यात्रा गरे भइहाल्यो नि!

कुन्द दीक्षित
-हिमाल खबरपत्रिका

अहिलेसम्म ब्लुफिल्म हेरेकी छैन- ऋचा घिमिरे

richa_ghimire1

काठमाण्डौ,
नयाँ पुस्ताका नायिकामध्ये थोरै भए पनि पढेलेखेकी नायिकाका रुपमा परिचित छिन् । मास कम्युनिकेसनमा मास्टर्स गरिरहेकी ऋचा नेपाली चलचित्र उद्योगमा उत्कृष्ट १० भित्र पर्ने नायिकाका रुपमा चिनिन्छन् । उनी चलचित्र उद्योगमा नायक र नायिकाहरुको बराबरीको हक कायम हुनुपर्छ भन्ने मान्यता राख्ने र आफूलाई मनमा लागेको कुरा तुरुन्त राखिहाल्ने नायिकाका रुपमा परिचित छिन् । उनी अहिलेको युवापुस्ताको प्रतिनिधिपात्रका रुपमा चलचित्र उद्योग र समाजमा पनि स्थापित भएको हुादा यसपटक हामीले उनीबाट नेपाली समाजका युवाहरुको प्राथमिकता, उनीहरुको प्रेम र सेक्ससम्बन्धी धारणाका विषयमा सोध्न चाहृयौ । उनले पनि युरोपको नेपालीपत्रका प्रतिनिधि अच्युत कोइरालासित खुलेर कुरा गरिन् ।

नेपाली चलचित्रले नेपाली युवा पुस्ताको प्रतिनिधित्व गरिरहेको छ ?
छ छ । पछिल्लो समयमा थुप्रै नयाँ कलाकारहरु आउनुभएको छ, मिहिनेत गररिहनुभएको छ । कलाकारमात्र होइन, ९० प्रतिशतभन्दा बढी निर्देशक, प्राविधिकहरु पनि नयाँ र युवा पुस्ता आउनुभएको छ । यो हिसाबले वास्तवमा नेपाली चलचित्र उद्योग नयाँ पुस्तामा हस्तान्तरण भइसकेको छ ।

तर नेपाली चलचित्रले दिने कन्टेन्टचाहिँ युवाकेन्द्रित छैन नि ?
अब यो मामिलामा चाहिँ कुरा अलि गाह्रो छ, जस्तो कि मैले “तुलसी” बनाउँदैछु तर यो “कागबेनी” या “सानो संसार” जस्तो फरक सिनेमाचाहिँ होइन । त्यस्तो बनाउन ठूलै आँट चाहिन्छ । सरकारले पनि केही हेर्नुपर्छ । मैले शहरी धनाढ्य व्यक्तिहरुका लागि मात्र बनाएर पुग्दैन । अहिले नेपाली फिल्म हेर्ने वर्गसँगै मैले अर्को वर्गलाई पनि तान्ने कोसिस गर्नुपर्छ । र, तपाइँले भनेको सही हो, नेपाली चलचित्रमा हुनुपर्ने “युवा” कन्टेन्ट छैन । यो स्वीकार गर्न मलाई कुनै अप्ठेरो छैन । तर, पनि म के भन्छु भने थोरै बजेटमा नेपालमा जसरी काम भइरहेको छ, संसारका लागि उदाहरणीय काम भइरहेको छ ।

अहिलेको नेपालका युवाहरुको मनोदशा कस्तो पाइरहनुभएको छ ?
वास्तवमा अहिलेका शहरी युवाहरु जसरी भए पनि विदेश जान चाहन्छन् । हावा नै त्यस्तो लागेको छ । देशमा केही छैन, गर्न सकिन्न भन्ने उनीहरुलाई लागिरहेको छ । मेरा साथीहरुकै कुरा गर्नुहुन्छ भने पनि मेरा ज्यादै मिल्ने स्कुले साथीहरुमध्ये ममात्रै नेपालमा छु तर म यहाँ जे छु, जस्तो छु त्यसमा मलाई गर्व छ ।

तपाइँले नाम कमाइसक्नुभएको छ, उमेर पनि अब बिहे गर्न लायक भइसक्यो, बिहे नगर्ने ?
हेर्नुस्, मेरो विचारमा एउटा स्वतन्त्र महिला, जो आफ्नो खुट्टामा उभिइसकेकी छे, उसका लागि बिहेको उमेर भनेको ३० वर्ष कटिसकेपछि हो । मेरा लागि अझै चार वर्ष यसबारेमा सोच्ने फुर्सद छँदैछ ।

नेपाली फिल्म उद्योगमा त सानै उमेरमा बिहे गर्ने चलन छ नि ?
छन्, थुप्रै छन् र आफ्नो गोडामा उभिएर निकै उमेर बितेपछि बिहे गर्नेहरु पनि देखिएका छन् । तर, मेरो विचारमा आफू दह्रो खुट्टामा उभिएपछि बिहे गर्ने हो । फेर बिहे भन्ने कुरा आफूले चाहेर हुने वा चाहेर नहुने भन्ने कुरा पनि होइन नि ।

पछिल्ला पटक भइरहेका सर्भेक्षणहरुमा नेपाली युवाहरुमा खुलापन बढ्दै गइरहेको देखिएको छ, तपाइँलाई कहिल्यै त्यो हावाले छोयो ?
खुलापन भन्नाले अब केलाई मान्ने ? किनभने आजभन्दा २० वर्षअघि केटा र केटीहरु अँगालो मारेर हिँड्दैनन् थिए । अब अहिले त्यो दृश्य सामान्य भइसक्यो ।

तपाइँले पर्दाभित्र भन्दा बाहिर खुलापनको अभ्यास कति गर्नुभयो ?
भन्नाले ?

प्रेम गर्ने कुरा…
प्रेम भन्ने कुरा कसले गर्दैन मान्छे भएपछि ? मैले पनि गरेँ । तर, चार वर्षअघि भएको मेरो प्रेम त सहमतिमा नै तोडियो । म फेरि प्रेम भन्नेबित्तिकै हृवात्तै माया गर्ने अनि छुट्यो भने अनुहार नै नहेर्ने कुरामा विश्वास गर्दिनँ । मेरो अफेयर सकिएपछि पनि जो व्यक्तिलाई पहिला म प्रेम गर्थेँ, अहिले पनि उसित भेट्छु । हाम्रो कुराकानी हुन्छ ।

अनि अहिले अर्को ब्वाइफ्रेण्ड छ कि छैन ?
छैन ।

पहिलेको ब्वाइफ्रेण्डतिर मन जान्छ कि जाँदैन ?
जाँदैन किनभने प्रेम गर्ने पनि एउटा क्षण हुन्छ । कुनै क्षणमा मनपरेको कुनै चिज अर्को एउटा क्षणमा मन नपर्नसक्छ । र, तपाइँलाई म बताइदिउँ- प्रेम सर्छ । एक व्यक्तिबाट विस्तारै कम भएर अर्को व्यक्तिमा सर्छ । यो अनुभव मलाई पनि भएको हो तर इन्ट्रेष्टिङ कुरा तपाइँलाई बताइदिउँ ? यस्तै विषयमा बनेको “छोडिगए पाप लाग्ला”मा मैले खेलेँ । मलाई ज्यादै मन पर्योह ।

सेक्सको अनुभव छ कि छैन ?
हेर्नुस्, तपाइँ पढेलेखेको पत्रकार हो । शायद अरु कोही भएको भए यसको उत्तर नै दिने थिइनँ तर तपाइँले मेरो भनाइलाई बङ्ग्याउनुहुनेछैन । मैले सेक्सलाई साधारण कुराको रुपमा लिएकी छैन । यो कुनै केटी, खासगरी पूर्वीय सँस्कृतिमा हुर्किएकी केटीका लागि सानोतिनो चिज होइन । म यसलाई ठूलो कुरा मान्छु ।

उसो भए “ब्लु फिल्म” त हेर्नुभएको होला नि ?
(हाँस्दै) तपाइँ पत्याउनुहुन्न होला- मैले त्यस्तो फिल्म पनि हेरेकी छैन ।

तपाइँका लागि चाहिँ त्यो जैविक आवश्यकता होइन र ?
हो, तर मैले त्यसलाई जहाँपायो त्यहीँ प्रदर्शन गर्नु वा पोख्नुपर्छ भन्ने लाग्दैन । र, आवश्यकताबोध नगराउने वा त्यस्तो इच्छा लाग्यो भने मोड्ने अरु उपाय पनि छन् । तपाइँलाई म के पनि बताइदिउँ भने टिभी, फिल्म हेर्दा र धेरै मांसाहारी खाना खाँदा त्यस्तो इच्छा जाग्ने गर्छ । र, त्यस्ता चिज कम उपयोग गर्नेतिर ध्यान दिनुपर्छ ।

तपाइँ त विदेश पनि गइरहनुहुन्छ । नेपालमा सेक्सका कुरा गर्न पनि लाज मान्ने अहिलेका युवायुवतीहरु त्यहाँ पूरा
छिल्लिएर बसिरहेको देख्नुहुन्छ होला, यसको खास कारण के हुनसक्छ ?

एक त बढी स्वतन्त्रता भएर पनि हो तर तपाइँ विश्वास गर्नुस्- अहिलेका युवाहरुमा धेरै कुराको जानकारी छ, धेरै ट्यालेन्ट छन् ।

अहिलेका युवाहरुबीच हुने गरेको “प्रिम्याच्योर सेक्स”का बारेमा तपाइँको धारणा के छ ?
हेर्नुस्, प्रेमका मामिलामा म उदार छु । प्रेम गर्नुपर्छ तर सेक्सको मामिलामा अलि अनुदार छु । सेक्स भनेको कुरा जहाँपायो त्यहीँ हुनुहुँदैन । अहिलेका युवाहरुबीच हुने प्रिम्याच्योर सेक्स नराम्रो हो, मेरो निजी धारणामा । पि्रम्याच्योर सेक्सको सबैभन्दा खराब कुरा भनेको उमेर नपुग्दै हुने गर्भाधान र त्यसबाट निस्कने खराब परिणाम हुन् । तर, अहिले त मन मिलेपछि सेक्स हुन्छ र सेक्स भए पनि गर्भाधान रोक्नसकिने अनेक उपायहरु छन् ।

भनेपछि अहिलेको समय केटा र केटीको मन मिल्यो भने जे पनि हुनसक्ने रहेछ नि ?
त्यो त हो । समय नै यस्तो छ । केटा र केटीको मन मिल्यो भने त्यसमा हामीले टेन्सन लिनुहुँदैन भन्ने लाग्छ ।

अहिलेको पुस्ता त यस्तो छ, हामीपछिको पुस्ता झन् कस्तो होला ?
हेर्नुस्, हामीपछिको पुस्ता झन् समझदार हुन्छ । उसलाई आफ्नो राम्रो नराम्रो सबै थाहा हुन्छ । अब नराम्रो हो भन्ने थाहा हुँदाहुँदै त्यसमा लाग्नेलाई त के भन्ने र ? तर, मेरो कुरा गर्नुहुन्छ भने म त यस्तो उदाहरणीय आमा बन्न चाहन्छु कि आफ्ना छोराछोरीहरु डेटमा जाऊन् भनेर तिनलाई उत्साहित गर्छु । तर, म सेक्सका लागि उनीहरुलाई उत्प्रेरतिचाहिँ गर्दिनँ । आत्मिक प्रेम गर्नका लागि चाहिँ मेरातर्फबाट कुनै रोकटोक हुनेछैन ।

तपाइँको ड्रिम डेट को हो ?
बेलायती राजकुमार विलियम । यदि मेरो बिहे भयो र उनीसित डेट गर्ने अवसर पाएँ भने पनि श्रीमान्लाई फकाएर भए पनि उनीसित डेटमा जाने थिएँ ।

तपाइँको सबैभन्दा रोमान्टिक कल्पना ?
सिमसिम पानी परोस्, मेरो प्रेमी वा श्रीमान्सँग हातमा हात राखेर सात कदम सँगै हिँडूँ । चारैतिर हरियाली होस्…. आहा ! यस्तो त सम्झँदै रमाइलो लाग्छ ।

तपाइँ यति सफल मान्छे, प्रस्ताव त आउँछन् होला नि ? बिहेका, प्रेमका…
आउँछन् तर अब म प्रेमतिर समय दिन्नँ । यदि मेरो बिहे भयो भने म मेरो श्रीमान्सितै प्रेमी र श्रीमान्को मजा लिन्छु । अहिलेको महत्वपूर्ण समय डेटिङमा गएर बिताउन चाहन्नँ, मसँग धेरै कम समय छ ।

केटीहरुले केटा मान्छेमा के हेर्दाहुन् ?
हेर्नुस्, केटीहरु स्वाभावले नै लजालु भए पनि इम्याजिनेटिभ हुन्छन्- कल्पनामा रमाउने । श्रृङ्गार भन्ने थाहा नहुँदा पनि लिपिस्टिक दल्ने हुन्छन् । बच्चैबाट सौन्दर्यप्रति हुरुक्क हुने जात हो महिलाको । त्यसैले ह्याण्डसम केटा देख्दा उनीहरुको मन चञ्चल हुनु स्वाभाविक हो । मलाई पनि त्यस्तो हुन्छ । तर, मलाई ह्याण्डसम भन्दा पनि तर्कशील र शिक्षित व्यक्तिले तुरुन्त ध्यान तान्छ । अहिलेको समयमा मान्छेको सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति नै शिक्षा हो ।

गठिलो जिउ र अनुहार प्राथमिकतामा पर्दैन ?
हेर्नुस्, झट्ट हेर्दा राम्रो लाग्नु एउटा कुरा हो तर सँगै समय बिताउनु र लामो समय बिताउनु त नितान्त फरक कुरा हो । त्यसैले आकर्षक मान्छे बोरङि पनि हुनसक्छ र शिक्षित-तर्कशील मान्छेले तपाइँ लामो समय बिताउँदा पनि कम समय भएजस्तो फिल गराउनसक्छ ।

हिरोइनहरुको वैवाहिक जीवन उति सुखद देखिँदैन नि ?
मलाई अरुको कुरा थाहा छैन तर मेरो कुरा गर्नुहुन्छ भने परविार मेरो लागि सबैभन्दा महत्वपूर्ण हुन्छ । परविारमा सुख, शान्ति कायम गर्न मेरो तर्फबाट हदैसम्मको लचिलो भूमिका हुन्छ । अब सक्दै सकिएन भने चाहिँ हामी अलग हुन्छौँ तर मेरो जीवनमा बिहे एकचोटी हुन्छ र त्यो अन्तिमचोटीको बिहे हुन्छ । मेरो श्रीमान्सँग जीवन चलेन भने पनि म डिभोर्सचाहिँ दिन्नँ । यो मेरो जीवन सिद्धान्त हो ।

रिलिजकोलागि तयार भै बसेका ऋचा घिमिरेको नयाँ फिल्म: छोडीगए पाप लाग्ला

श्रोत: नेपाली पत्र डट कम

किन नाच्छन् माओवादी ?

mao_863566360

काठमाडौं
१८ साउन ०६६ । स्थान: माओवादी केन्द्रीय कार्यालय, पेरिसडाँडा, कोटेश्वर । कार्यक्रम थियो, केन्द्रीय समितिको बैठकका निर्णय सार्वजनिक गर्न पत्रकार सम्मेलन । क्यामेरा ‘अन’ थिए, कलम र नोटबुक झिकेर पत्रकारहरू प्रश्नको सूची बनाउँदै थिए । नेताहरूले कतिखेर आसनग्रहण गर्लान् र सम्मेलन सुरु होला भनेर पर्खेका पत्रकार त्यतिखेर जिल्ल परे, जब माओवादी नेतृत्व मञ्चमै नाच्न थाल्यो ।

तर, यो यस्तो पहिलो नृत्य भने थिएन । केन्द्रीय समितिको हरेकजसो पूर्ण बैठकपछि माओवादी नेताको सामूहिक नृत्य देख्न पाइन्छ । प्रश्न उठ्ने नै भयो, विचारमा रुढ मानिएका, दस वर्ष लामो सशस्त्र युद्ध गरेका र सामान्यतः निरस भाषा र प्रस्तुति भएका माओवादी नेतालाई नाच्न भने यति धेरै मन लाग्ने कारण के होला ?

माओवादी अध्यक्ष प्रचण्ड हरेकजसो महत्त्वपूर्ण केन्द्रीय समितिको बैठकमा नाच्नु पार्टीको परम्पराजस्तै भएको बताउँछन् । ‘वैचारिक, कार्यनीतिक, राजनीतिक र सांगठनिक रूपमा पार्टी एकता नयाँ उच्ााइमा पुगेको वेला माहोल नै त्यस्तै हुन्छ,’ प्रचण्ड भन्छन्, ‘खास-खास अवस्थामा बैठकपछि भएका त्यस्ता कार्यक्रमले पार्टीको जीवन्तता देखाउँछ ।’

माओवादी नेतृत्व तहमा रहेर सांस्कृतिक र सांगीतिक कमान्ड सम्हाल्ने नेताहरू त भइहाले नै अन्य नेताहरू पनि नाचगान भनेपछि हुरुक्कै हुन्छन् । महत्त्वपूर्ण बैठकहरूपछि पार्टी अध्यक्ष प्रचण्डसहित मोहन वैद्य किरण, रामबहादुर थापा बादल, सिपी गजुरेल ‘गौरव’, पोष्टबहादुर बोगटी, स्थायी समिति सदस्य टोपबहादुर रायमाझी, नेत्रविक्रम चन्द विप्लव, कृष्णबहादुर महरा र नन्दकिशोर पुन ‘पासाङ’ संगीतको तालमा नाच्न हौसिने नेताहरूमा पर्छन् । ‘त्यो माहोलले हामीलाई मात्र होइन हाम्रा समर्थकलाई पनि ऊर्जाशील बनाउन सघाउँछ,’ नेता जनार्दन शर्मा प्रभाकर भन्छन्, ‘को-को नाच्न हौसिन्छन् भन्नु भन्दा पनि हामी किन नाच्छौँ भन्ने कुराको अर्थ रहन्छ ।’

माओवादी नेताहरू हरेक बैठकमा कुनै न कुनै ‘इस्यु’मा आइपर्ने तीव्र बहस र मतविभाजनको तिक्ततालाई यस्तो माहोलले बिट मार्ने दाबीसमेत गर्छन् । ‘हामी तिखो र इमोसनल गीत गाउँछौँ,’ कलाकार झंकार भन्छन्, ‘हाम्रा गीतले उद्वेलित पार्छ, भावना जगाउँछ, त्यसैले पनि नेताहरू नाच्न अग्रसर हुन्छन् । बैठकका अन्त्यमा भने यसले कतिपय तीता कुराको बिट मार्ने काम गर्छ ।’

पार्टीको रणनीतिक कार्यदिशा तय र पदीय प्रणाली विषयकेन्दि्रत पेरिसडाँडा बैठकपछि मात्र होइन, माओवादी नेताहरू स्टेजमै यसरी पटक-पटक नाचेका छन् । गत जेठमा मात्रै पुराना कलाकार जेबी टुहुरेसहित कलाकारको एक समूह एमालेबाट माओवादी प्रवेश गर्ने कार्यक्रममा पनि माओवादी उच्च तप्काका नेता प्रज्ञाभवनमा नाचेको देखियो । त्यो कार्यक्रममा अध्यक्ष प्रचण्डको छेउमा रहेर वरिष्ठ नेता किरणले कम्मर मर्काउन भ्याए । नृत्य-कौशलका हिसाबले किरणभन्दा प्रचण्ड लयमा नाच्छन् ।

माओवादी उपाध्यक्ष डा. बाबुराम भट्टराई नाच क्रान्तिकारी आशावादको अभिव्यक्ति भएको बताउँछन् । ‘नाच एकताको अभिव्यक्ति पनि हो । म यसलाई अरू ढंगले व्यक्त गर्छु अरू साथीले नाचेर गर्छन्,’ नेता भट्टराईले भने । उनी स्कुल पढ्दा नाच्न अस्वीकार गरेकाले एकपटक शिक्षकले पिटेकोसमेत स्मरण गर्छन् ।

माओवादी नेतृत्व सामूहिक रूपमा नाचेको अर्को बैठक खरिपाटी बैठक पनि हो । ०६५ पुसमा सम्पन्न खरिपाटी भेलापछि सामना परिवारको ‘जाऊँ साथी सँगै जाऊँ, विद्रोहमा जाऔँ’ बोलको गीतमा नेताहरू नाचेका थिए । यो भेलामा किरण र प्रचण्डका अलग-अलग प्रतिवेदन दर्ता भएका थिए । बहस पनि चर्कै देखियो भेलामा । अन्त्यमा भेलाले दुवै प्रतिवेदनलाई मिलाएर नयाँ प्रतिवेदन बनाएको थियो । आफ्नो राजनीतिक यात्रामा एकपटक मात्र नाचेको बताउने माओवादी नेता लोकेन्द्र विष्टले भने, ‘म त्यही खरिपाटी भेलामा नाचेँ । अघिपछि नाच्न भनेपछि लाज लाग्थ्यो तर त्यहाँ रहर लागेर आयो ।’

पेरिसडाँडा, प्रज्ञाभवन र खरिपाटीमा जस्तै ०६४ भदौमा बालाजुमा सम्पन्न पाँचौँ विस्तारिक बैठकपछि आफूहरूले धक फुकाएर नाचेको स्मरण गर्छन् माओवादी नेताहरू । यो बैठकमा जीवनशैली र आचरण बिगि्रँदै गयो भनेर पार्टीनेतृत्वको खुब आलोचना भएको थियो । आलोचनालाई मध्यनजर राख्दै माओवादी नेतृत्वले ‘क्रान्तिको स्पिरिटबाट दायाँबायाँ नगर्ने वाचा गरेका थिए यो बैठकमा । ‘यस्तै वाचासहित नाचिएको थियो त्यहाँ,’ कलाकार माइला लामा स्मरण गर्छन्, ‘मलाई लाग्छ अरू कार्यक्रमले जस्तै त्यसले पनि हामीलाई एक भएको, बलियो भएको देखायो ।’

नाच्न भनेपछि हुरुक्कै हुने नेतामा पर्छन् पासाङ । ०४७ देखि ०५२ सम्म दाङमा क्याम्पस पढ्दा सांस्कृतिक फाँटमै बसेर काम गरेका पासाङ आफू अधिकांश कार्यक्रम र बैठकमा नाचेको स्मरण सुनाउँछन् । भन्छन्, ‘माहोल नै त्यस्तै हुन्छ, ननाची मनै मान्दैन ।’

शान्तिप्रक्रियामा आएलगत्तै माओवादीले ०६३ माघमा चितवनमा राष्ट्रिय कार्यकर्ता प्रशिक्षण कार्यक्रम आयोजना गरेको थियो । देशभरका प्रतिनिधि थिए त्यहाँ । ‘त्यो कार्यक्रमको समापनमा पनि सबै नाचेका थिए, त्यो दृश्य बिर्सनै सकिन्न,’ संगीतकर्मी खुसीराम पाखि्रन भन्छन्, ‘माघको जाडोमा पनि तात्यो चितवन ।’

माओवादी अध्यक्ष प्रचण्ड हरेकजसो यस्ता बैठक र कार्यक्रममा नछुटाई नाच्छन् । तर, उनी ननाचेको वा नाच्न नसकेको बैठक थियो ०६२ असोज/कात्तिकमा सम्पन्न चुनवाङ बैठक । युद्धका सहिद र घाइतेसम्बन्धी अपेरा देखाइएको सो बैठकको एउटा भागमा माओवादी नेता धुरुधुरु रोएका थिए । तर, एकछिनपछि वातावरण अलिक पृथक भयो । नेता खुल्दै गए । मञ्चमा पनि क्रान्तिकारी भावका गीत बजाइए । कतिपय नेताहरू नाच्न सुरु गरे । तर, प्रचण्ड भने त्यहाँ नाचेनन् ।

त्यस्तै, ०६१ सालको फुन्टिवाङ बैठकको समापनमा पनि माओवादी नेताहरूले नाचगान गरेका थिए । ‘त्यो बैठकमा सबैभन्दा बढी पासाङ कामरेड नाच्नु भो, उहाँको नृत्यलाई सबैले सह्राएका थिए,’ पोलिटब्युरो सदस्य राम कार्कीले स्मरण सुनाए ।

युद्धकालमा माओवादी केन्द्रीयस्तरका बैठक भारतमा समेत बसे । तर, नेपालमा जस्तो भारतमा बसेका बैठकमा नाचगान नभएको माओवादी नेताहरूको अनुभव छ । ‘भारतमा बसेका बैठक निकै गोप्य हुन्थे, त्यहाँ नाचगान गर्ने वातावरण नै थिएन,’ पोलिटब्युरो सदस्य कार्कीले थपे, ‘नेपालमा बसेका बैठकमा नेपालीपन हुन्थ्यो, राग आउँथ्यो ।’

संगीतकर्मी पाखि्रन पनि भूमिगतकालमा पिटी खेल्ने जनसेनाका कमान्डर नाचगानमा पनि अगाडि आउने गरेको स्मरण सुनाउँछन् । भूमिगतकालदेखि नै नेता प्रभाकर र बलदेवलाई माओवादीभित्र नाच्न सिपालु नेताका रूपमा चिनिँदै आइएको छ ।

माओवादी नेताहरू युद्धभित्र पनि मनोरञ्जन हुने अनुभव सुनाउँछन् र नाचगानलाई क्रान्तिभित्रको स्वाभाविक प्रक्रियाका रूपमा लिन्छन् । माओवादी नेतृत्वको सरकारमा शान्तिमन्त्री बनेको नेता प्रभाकरको ठम्याइ छ, ‘राजनीति भनेको निरस जीवन होइन, त्यसमा आवेग, विवेक, मनोरञ्जन, आक्रोश, पीडा, खुसी, कष्ट, हर्ष सबै हुन्छ क्रान्तिको राजनीतिमा ।’

श्रोत: नयाँ पत्रिका
नेत्र पन्थी

अती नै लोकप्रिय् नेवारी गीत ‘राजमती कुमती’

राजमती कुमती जिके वसा पिरती, हाय् बाबा राजमती चा।

यो लोकप्रिय् नेवारी गीत “राजमतीले जती लोकप्रियता पायो सायदै अरु कुनै नेवारी गीतले पाए होलान्। दशकौ पहीले देखी लोकप्रिय् हुन्दै आएको यस गीतले आज पनि नेवार समूदायमा उतीकै लोकप्रियत्ता पाई रहेको छ, र अझ भनु पर्दा यस गीतले नेवार समुदायमा मात्र हैन अरु जाती समुदायमा समेत आज नेवारी गीतको नाम लिन्दा यही गीत मन मनै गुनगुनाउन थाल्छन्। न पत्याय् एक चोटी सुनेर हेर्नुस…., तपाई पनि मन मनै गुनगुनाउनु हुन्छ… “राजमती कुमती जिके वसा पिरती”, भनेर………

“म किन तिमीमा पागल हुन्छौ”

skpari1

आज थाहा भो तिमी बिनाको
मेरो जिन्दगी कस्तो हुन्दो रहेछ,
हाँसो त छ
तर खुशी छैन
बसंन्त र बहार छ
तर तिमी छैनौं।

रुलाई देऊ
बर्बाद गरी देऊ,
मेरो आंखामा तिम्रै
तस्बीर बसेको छ,
तिमी जस्तै
तिमीले दिएको
बेदना पनि मिठो,
बाँकी सबै तितो

जहाँ जान्छु
जता तिर हेर्छु
तिमिलाई नै खोज्छ
यो दुई नयनहरु ले,
बाँचेको छु
माया तिम्रै साँचेकै छु
तर खोज्छु
जिन्दगी मेरो कहाँ छ।

आज तिमी कहाँ छौं,
भन्न के मा रमाई रहेछौं,
मेरो बीना वास्ता मै,
म बीना
हरेक पलपल मर्छु भन्छौं,
तर महिनौं सम्म
गायब भई दिन्छौं

न पाऊँनै सके
न तिमीलाई भूल्नै सके,
न तिमी बिना
म जिऊ नै सके,
तिम्रो नयनले
मलाई मात्र हेर्छु भन्छौं,
म त प्यासै छु
भन् तिमी कहाँ छौं

पहिले तिमी सीत भेट हुँदा
मेरो मनमा
अनेक आशा जागेका थियौं,
कहिले हामी
भेट हुंदा कल्पना मै हराऊछौं
मात्र मिठो सपना देख्छौं

जब हामी छुटिन्छौं
पिडाले छटपटिन्छौं,
अनी तन मन बेचैनी हुन्छौं।
कहिले तिम्रो
कुरा सुनी हाँसो पनि उठ्छ,
कहिले पीडा महशुस हुन्छ।

तिम्रो हरेक कुरामा
म पर्फूल हुन्थे,
मायाको सागरमा
पौडी खेली बस्थे।
आज
म तिम्रो मायामा
तड्पी रहेछौं,
चुपचाप तिमिलाई नै
खोजीरहे छौं,

तिम्रो कुनै बिबस्ता होला
तर म पनि कठीनले
आफुलाई सम्हाल्दै छु,
हर पटक तड्पीन्छु
तिम्रै यादमा,
सायद लोभ लाग्छ त्यो
क्षनिक मायामा।

बनी सक्यो त्यो
कल्पनाको माया पनि
अब सायदै बिपनीमा देख्ने छन्,
आफ्नै लाग्छ अब
सधै मलाई
अमुर्त तिम्रो,
सायद बिछोडको याद पनि,

यो अनौठो माया
अनि तिम्रो त्यो चाहाना
सधै मेरो स्मृति मै रहन्छौं,
अब त मलाई
आफै हाँस उठी सक्यो, कि
“म किन तिमीमा पागल हुन्छौ”

दूध र कपबाट मोनालिसाको चित्र

अष्ट्रेलिया: मानिसहरुमा ईच्छा र जांगर भयो भने गर्न नस्कने केही हुन्दैन् भने कहावत, हालै अष्ट्रेलियाको सिड्नीमा भएको the rocks Aroma Festival Sydney मा मोनालिसाको २० फीट लम्बाई र १३ फिट चौडाई क्षेत्रफलको दूध र कपको मिश्रणबाट तिन हजार छ सय चार वटा कप र कफी तथा पाँच सय ६४ पिन्ट दूध प्रयोग गरी त्यसैको मिश्रणबाट लियोनार्दो दा भिन्सीकी प्रिय पात्र मोनालिसाको नयाँ स्वरुपको चित्र बनाईएको थियो।
तल हेर्नुस त कसरी बनाईको रहेछ मोनालिसाको चित्र……
monalisa
Mocha Lisa: The Mona Lisa was made with 3,604 cups of coffee with 564 pints of milk added for colouring

This stunning recreation of the Mona Lisa has been made with a staggering 3,604 cups of coffee - and 564 pints of milk.
The different colours were created by adding varying amounts of milk to each cup of black coffee.
It measures an impressive 20ft by13ft – nearly ten times the size of Leonardo da Vinci’s original masterpiece - and took a team of eight people three hours to complete.

article-1204448-05f28257000005dc-466_634x7971
Mocha Lisa: The Mona Lisa was made with 3,604 cups of coffee with 564 pints of milk added for colouring

It was created for The Rocks Aroma Festival in Sydney, Australia, and was seen by 130,000 people who attended the one-day coffee-lovers’ event.
Elaine Kelly, from organisers the Sydney Harbour Foreshore Authority, was delighted with the result.
She said: ‘Each coffee cup was filled with varying amounts of milk to create the different sepia shades of the painting.
‘We wanted to create an element of surprise and a sense of fun in the way we engaged with the public.

orginal_ monalisa
Original: The real Mona Lisa at the Louvre in Paris

Once we had the idea of creating an image out of coffee cups we searched for something iconic to reproduce - and opted for the most iconic painting in history.
Original: The real Mona Lisa at the Louvre in Paris

‘The Mona Lisa has been reproduced so many times in so many different mediums but, as far as we know, never out of coffee.
‘The result was fantastic.
‘After much planning it was great to see if coming together so well and the 130,000 people who attended the event certainly enjoyed it.’
Mona Lisa, also known as La Gioconda, is a 16th century portrait painted in oil on a poplar panel by da Vinci during the Italian Renaissance.
The work is owned by the French government and hangs in the Louvre museum in Paris.
Titled Portrait of Lisa Gherardini, wife of Francesco del Giocondo, it is actually quite small, measuring 2ft 6in by 1ft 9in.
The painting is generally acknowledged to be the most famous work of art in the world and debate has raged for years over the reason for her famously enigmatic smile.
Extensive scrutiny using X-ray apparatus suggests that restoration work has resulted in the original being painted over three times.
Three dimensional, infrared imaging techniques have also been used to analyse the painting and suggest the model wears a veil customarily worn by new mothers.
It is therefore thought that her apparent smile may be due to the joy of motherhood.

Watch the video below showing how the coffee became art

–Dailymail